Twee vrouwen die Flinstones spreken zitten naast me in de hot springs. Wilma komt uit Seattle maar woont al jaren in Norway, want je kunt in Seattle off course geen kids upgrowen. Ze gaan then ook pas back home als de kids adults zijn.
Terwijl we onze lichamen dompelen in zwavelig IJslands bronwater vertelt Wilma uitgebreid over living in Norway. Betty probeert herhaaldelijk de monoloog van Wilma te doorbreken met een eigen ervaring. Maar daar heeft Wilma geen behoefte aan. Bij elk van de about acht pogingen komt Betty niet verder dan ‘Yes, I….’ waarna Wilma haar onderbreekt om enthousiast verder te oreren over Norwegian kinderopvang, vakantiedagen en healthcare.
Norway is not especially kidsfriendly maar wel familyfriendly, laat Wilma weten. Musea hebben for instance een dag in de week dat je je baby kunt meenemen, zegt ze terwijl ik met mijn voeten bedachtzaam wat losse pebbles op de bodem van de hot spring verschuif. Die baby wordt daar dan opgevangen en dan kun je als parent rustig het museum through.
Het lukt Betty eindelijk haar persoonlijke noot in de conversatie te vlechten als Wilma toch even moet ademhalen nadat ze verteld heeft dat ze zo’n dag in het Munch museum “Baby Scream” noemen:
– “Oh i love that so much, baby movies.”