Wanneer op niet al te lange termijn de algoritmes Rome zullen hebben bereikt en ook het hiernamaals volledig gepersonificeerd kan worden aangeboden, zal mijn Walhalla zonder enige twijfel een exacte kopie zijn van het Schwarzwald im Herbst. De lucht proeft er nog zoals zij op de tweede scheppingsdag gesmaakt moet hebben: eerlijk, puur, heilsam ja. De kleuren van de beboste hellingen zijn ronduit ontzagwekkend. Het diepste rood, bruin, oranje, geel – een regio als een herfstaster. Van Gogh zou er realistische landschappen hebben kunnen schilderen en niettemin als impressionist de geschiedenis in zijn gegaan.
Het scherende najaarslicht lijkt geluid te filteren totdat het vriendelijk genoeg is voor de trommelvliezen. Was Einstein ooit in het Zwarte Woud geweest, dan had hij zeker niet op het idee gekomen dat lichtsnelheid constant is. In oktober in het Renchtal haalt die voor mijn gevoel nog niet eens de helft van c.
Schwarzwald im Herbst – bladeren vallen, bomen worden gekapt, hout wordt klein gehakt voor de winter. Spek wordt gerookt aan balken gehangen. Elke oktober opnieuw worden hier Nostalgie en Weemoed geboren.

Atletisch zou ik ons twee niet willen noemen. Zo zien we er ook al een hele tijd niet meer uit. Des te tevredener zijn we over de vijfde achtereenvolgende wandeldag waarop we dit keer een kilometer of vijftien de Sieben Mühle route bedwingen. Korte mouw, 23 graden, stevig stijgen en dalen – sportief transpirerend. Zwanger van herfstgeluk. Ik moet nog maar zien of het echte Walhalla dit straks gaat evenaren.
Precies rond lunchtijd heeft het algoritme naast de overgang op het enkelspoorslijntje in het dal een traditioneel ogend Gasthof voorzien. Met wel een kleine wending in het Duitse plot. De serveerster is tot onze verrassing een Thaise. We doen krakend de rugzakken af en zijgen zuchtend in de door haar aangewezen Sessel. Ofschoon ze Duits spreekt zoals wij Thais, krijgen we even later de Wurstsalat Strassbourg Art gebracht zoals we hoopten dat we die besteld hadden. De serveerster vangt daarbij een deel van ons gesprek op en vraagt geïnteresseerd of we uit Frankreich komen. Mijn reisgenote noemt het land.
– ‘Aaah, Amsterdam.’
Nein, niet Amsterdam.
– ‘Rotterdam.’
Auch niet.
– ‘Oetrecht, nah’?
Nee ook geen Utrecht. ‘Und Sie denn? Chang Mai, Pukhet…’?
Het is Bangkok. ‘Guten Appetit!’
Het algoritme zal ons voortaan bij de keus voor Wurstsalat altijd de variant ‘Strassbourg Art’ aanbieden, dat werd snel duidelijk. Maar omdat we nog zeven kilometer moeten, vraag ik haar na verorbering meteen die Rechnung.
– ‘So Schnell? Nachtisch nicht?’
Nee Danke, we moeten noch weiter laufen, zeg ik.
Wanneer ze de rugzakken naast onze tafel ziet, wordt ze zichtbaar overvallen door een dieper inzicht en zegt na enkele seconden peinzend:
– ‘Aaaah, jogging…….’