Aan een van de Utrechtse grachten zit een kasteelachtig restaurant, dat ook nog eens zijn eigen bier brouwt. Ik reserveer – met vermelding van voor- en achternaam – per e-mail een tafel voor 2 heren. Om 17:00 uur. Murw van de 8e van Mahler, die zondagmiddag uitgevoerd in het plaatselijke muziekcentrum, melden we ons bij de serveerster. Onder welke naam ik gereserveerd had. Ik noem mijn achternaam en zij speurt over de lijst die bij de kassa aan de wand hangt. Ze denkt dat er iets mis gegaan is, want ik sta er niet tussen. En zíj weet ook niet hoe het kan. Wij kijken ridderlijk het grand café rond. De keurig ingedekte tafel voor 2 personen bij het raam misschien? Die kan niet, want die is gereserveerd helaas. De grotere tafel ervóór dan, hoewel nog niet afgeruimd? Ja, die kan wel, denkt ze. We nemen er plaats en schuiven zelf de troep een beetje opzij. Serveerster 2 die na tien minuten wachten een drankje komt opnemen weet wél hoe het kan: De receptie is zondags onbemand en dan komt de reservering niet door. Namelijk. Helaas. Murwer nog wend ik mijn hoofd af als ze weg loopt. Zonder de vuile vaat mee te nemen. Mijn ogen blijven hangen op het bekrijte schoolbordje midden op de keurig ingedekte tafel naast ons aan het raam: “Ron 2p 17:00”