In verwachting van My Fair Lady checken we na een autorit van een kleine twee uur aan het eind van de middag in bij het theaterhotel met de toekan in het oosten. De bedrijvigheid aan de receptie maakt een wat trubbelige indruk. Vier receptionistes die meer met elkaar bezig zijn dan met de wachtende gasten. Te lange gesprekken over kennelijke misverstanden. Gelukkig alles vooraf waterdicht geregeld begin januari. Twee kamers met ontbijt. Het voordelige tarief – direct online betalen. Annuleren is dan niet mogelijk. Maar je moet eens een gokje wagen in het leven.
Eindelijk aan de beurt – onze twee tachtigjarige reisgenoten gelaten wachtend op de rode stoeltjes ergens achter ons – constateert Receptioniste 1 na twee muisklikken dat we één van de kamers nog niet betaald hebben. Verwarring & gedoe. Frustratie – want je kúnt voor dit tarief niet eens een kamer boeken zonder vooraf te betalen. Maar vooral haar hardnekkige en overtuigde duiding van het probleem: “U heeft nog niet betaald”. In plaats van: “Onze computer dénkt dat u nog niet betaald heeft.”
Tabblet uit de koffer, inloggen op bankaccount, overschrijving tonen aan Receptioniste 2 en we mogen toch nog inchecken. Als ik opmerk dat de “Sorry, onze computer had het mis” helaas uitblijft en ik drie keer moet uitleggen wat daar met nota bene een Valk Loyaal account storend aan is, volgt een – waarschijnlijk oostelijke – vorm van excuus.
Na het diner een voicemail. Receptioniste 3 heeft begrepen dat er vanmiddag wat gedoe is geweest met een collega en wil dit graag persoonlijk rechtzetten. Of ik even langs de receptie wil lopen. Omdat we weliswaar zijn gekomen voor een fair lady, maar niet voor die van het toekan hotel, laat ik het er maar bij. Heeft al genoeg tijd gekost die bedoeld was voor ontspanning. Maar fijn dat er achter de balie een vorm van inzicht is ontstaan.
Zondag ochtend na het ontbijt checken we uit. Na twee muisklikken constateert Receptioniste 4 dat we één van de twee kamers nog niet betaald hebben.