Zodra de vriendjes weg zijn, leg ik mijn brugklaszoon uit dat ik het best vind dat hij ze op ijsjes trakteert maar  dat ik het gezien mijn privacybehoefte wat ver vind gaan dat hij ze ook laat zien wat er verder nog in onze vrieskist ligt. Niet het hele dorp hoeft te weten dat deze wannabee-notabel ook maar gewoon vissticks eet.
Zoon zit alweer voor zijn computer wanneer ik  even later achter hem langs loop om wat sportkleding uit de kast te halen. Hij wacht rustig tot ik daarmee klaar ben, neemt dan zelfbewust zijn headset af en zegt op vaderlijke toon:
– “Pa als je zo op je privacy gesteld bent, is het misschien niet erg handig om in je onderbroek achter me langs te lopen terwijl ik aan het skypen ben.”