Op het vliegveld van San José hebben we nog tijd voor een snelle lunch voordat we huiswaarts keren. Aan de counter geef ik de wat norse Costa Ricaanse serveerster mijn bestelling door en reken af met onze laatste colonnes. Ze sluit de kassa, kijkt me indringend aan en vraagt:
– “What is your name?”
Een vraag die ik niet verwacht als ik contant afreken. Op mijn hoede voor identiteitsfraude of andere Zuid-Amerikaanse ongemakken besluit ik dan ook niet meteen het antwoord te geven maar eerst een kritische tussenvraag te stellen:
– “Why?”
– “Why… ?” Ze herhaalt alleen mijn vraag, lijkt het dan maar op te geven en loopt weg richting keuken.
Bijzonder tevreden over het mogelijke onheil dat ik ongetwijfeld voorkomen heb door zuinig te zijn op mijn persoonsgegevens voeg ik me aan het tafeltje bij mijn gezin.
Meteen een mooie gelegenheid om tijdens het wachten op de bestelling mijn veertienjarige zoon een lesje ‘de voordelen van een vader met een gezonde achterdocht’ te geven.
Na een kleine tien minuten schalt over de luidspreker van het restaurant:
– “Order ready for mister Why!”